There is no spoon, no love...

Instead, only try to realize the truth. There is no love.
There is no spoon, no love...

Kolejny depresyjny poimprezowy poniedziałek. To chyba u mnie już jakaś cholerna "nowa świecka tradycja". Ekstradycja z krainy dobrej zabawy, dobrego humoru, ciągłej ekstazy, emocjonalnego TGV, pędzącego z zawrotną prędkością. Następnego dnia, po dojściu do siebie, płynę tratwą po beznadziejnie spokojnym oceanie codzienności. Nudno, przewidywalnie i bez współtowarzyszy z przedziału. Jak to się może skończyć?
Teoria jest prosta, zbyt duża porcja endorfin dostarczona podczas weekendowej zabawy, blokuje czasowo receptory odpowiedzialne za szczęście i dobre samopoczucie. Porcja po-weekendowa która normalnie pozwala zostać w stanie pośredniej równowagi emocjonalnej okazuje się być zbyt mała, ponieważ receptory "przytępione" potrzebują znacznie silniejszego bodźca. Wniosek: musiał bym najebać się przynajmniej tak samo jak dnia poprzedniego i bawić się jeszcze lepiej. Ale co wtedy z wtorkiem... środą... czwartkiem? Bo potem to wiadomo, Friday, Friday, Friday! i zabawa zaczyna się od początku. Został bym pieprzonym współczesnym Syzyfem, tylko zamiast toczyć swój kamień, uczestniczył bym w wiecznych obchodach ku czci boga Dionizosa. Niby zajebiście, ale ile w końcu tych endorfin musiałbym produkować żeby nadal zaspokoić pożądliwość odbierających bodźce receptorów. Doszedłbym do granicy w której potrzebują one wspomagania zewnętrznego. A chemiczna podróż w hiperprzestrzeni umysłu to już nie przelewki.
Nie ma nic za darmo, a za kurewsko mocne doznania płaci się wysoką cenę. To już nie jazda TGV tylko lot okrakiem na sondzie Voyager, która opuszczając Układ Słoneczny mknie ku zimnej pustce. I właśnie ta zimna pustka odzywa się dnia następnego. Wszystko jest jeszcze smutniejsze, jeszcze bardziej beznadziejne, a miłość nie istnieje. Tak. Bo musisz sobie uświadomić prawdę. Jaką prawdę? Że miłość nie istnieje. Bo skoro nie ma łyżki to...
Jak powiedział John Milton: "Biochemia dowodzi, że nie ma różnicy pomiędzy miłością a dużą tabliczką czekolady".To w jakimś sensie tłumaczyło by moje upodobanie do czekolady... ale zaraz, zaraz... Przecież jakiś czas temu przerzuciłem się z czekolady na lody. Jeśli to jakaś metafora to nawet nie chcę znać jej znaczenia.
Cieszę się jednak że voyager odleciał beze mnie, a ja spokojnie dryfuję w stronę codzienności. Codzienności która może nie zaspokaja mojego emocjonalno-intelektualnego ADHD, ale jakiś tam bodźców jednak dostarcza. W przeciwieństwie do miejsca w którym naprawdę nie ma już nic...

WTF czyli o co tu kurwa chodzi.

Czytanie tego bloga wymaga ukończenia 18 lat, ze względu na słownictwo i tematy jakie mogą się w nim pojawić.

Z tego też samego powodu wymaga pewnej sprawności intelektualnej oraz wiedzy z zakresu popkultury czy nauki. Pamiętajcie że kolejna "kurwa" czy "ja pierdole" nie jest przerywnikiem ani oznaką ograniczonego zasobu słów, a jedynie pewną formą ekspresji. Nie jarajcie się zatem językiem, ale bardziej tym co chce przekazać.

Ze względu na szacunek do tych którym zechce się rzucić okiem na to co naskrobię, staram się unikać błędów, jednak mogą się one pojawić. Z góry przepraszam.

 Ze względu na moją złożoną osobowość której nawet ja sam nie jestem w stanie ogarnąć, upraszam o nie dziwienie się temu że jednego dnia coś jest zajebiste, a drugiego mega chujowe. Tak bywa...


Treści tu zawarte mogą być pomieszaniem fikcji i rzeczywistości, przemyśleń zarówno moich jak i cudzych, zapożyczeń, plagiatów, autoplagiatów i bóg wie czego jeszcze.
W związku z powyższym niech Wam do głowy nie przyjdzie identyfikowanie wszystkiego z moim życiem osobistym. Jeśli ktoś zechce znać MÓJ rzeczywisty pogląd, można zawsze zapytać, choć ja nie muszę odpowiadać.

Dlaczego piszę tego bloga, który może się skończyć na tym jednym wpisie? Odpowiedź jest prosta. Bo mi się kurwa nie chce pisać książki.

Pierwszy wpis - test

Pierwszy testowy wpis...
Test test test
test test test
test test
test